Rik dicht Gedichten van Rik Sprenkels Rik boeken Over Rik

dit gedicht gaat over een tafel

1
ik beeld me in dat ik een tafel ben want dat metafoort wel lekker
bij benadering heb ik vier poten
is mijn huid van hout sta ik midden in de keuken
gebukt onder de afwas van gisteren

2
ik herinner me hoe er in me gekerfd werd
hoe in mijn nerven de echtheid
goed weggestopt vooral niet gevonden wilde worden
hoe er trage druppels hars uit mijn poriën liepen
als herinneringen aan tranen
een poging me te uiten in de kiem gesmoord

3
een tafel buigt voor niemand
op dezelfde manier buig ik voor niemand
behalve onder de afwas dan

4
dit gedicht gaat niet over een stoel
het gaat over een tafel
en het gaat over het lyrisch ik van het gedicht
dat zich inbeeldt dat hij/zij/hen een tafel is

5
door te benoemen dat dit gedicht niet over een stoel gaat
gaat dit gedicht als bij toeval juist wel over een stoel kijk maar uit
voor je het weet heb je een heel meubilair in de keuken staan

6
dit gedicht gaat over grote poëtische thema’s
zoals eenzaamheid, trauma, trots,
verzuimde huishoudelijke werkzaamheden,
maar meer dan dat alles gaat het over een tafel

7
dit gedicht gaat over een tafel
dit gedicht gaat over dit gedicht
dit gedicht gaat

onzichtbare stad

burchtstraat houtstraat priemstraat broerstraat
bloemerstraat eiermarkt ziekerstraat karrengas
eerste walstraat lange hezel tweede walstraat stikke hezel
voerweg lindenberg gruitberg waalkade

een vis weet niet wat water is
op dezelfde manier zie ik de stad niet meer
ontsnapt ze aan mijn blik via de winkelruiten

haar straten voelen aan als de aderen op de rug van mijn hand
zo vertrouwd dat ik ze pas opmerk als ik op ze let

mijn voeten willen alleen nog de bekende weg
maar bij ieder kruispunt struikel ik over mijn keuzes
over angst en alle mogelijkheden die er zijn

totdat ik bovenop sint steven sta
en de stad weer samenklontert tot één geheel

brandlandbouw

ik ben verdwaald al mijn vrienden eerst waren ze er nog
nu zijn ze datapunten in een rekenmodel
een statistische sterrenhemel waaraan ik dans
met heksen en verandermanagers

de tijd is rijp om knopen door te hakken
om grote nutteloze dingen in het landschap te plaatsen
een brug van niets naar nergens een nieuwe taal
die plakt als warm asfalt

dit gedicht is een polonaise van letters
dit gedicht is verspilde moeite en daarom kwetsbaar
voor bezuinigingen en reorganisaties

ik wil een procesketen waarin ik mezelf kwijt kan raken
een integraal onderdeel van de stikstofkringloop
worden wie ik ben: een voedingsbodem

rooilijnen

1
geef ons onduidelijke ruimtelijke ordening
een stad die opdoemt uit het straatbeeld
spontane vergisting in de etalages

ik wil een nieuw pastoraal contract
de lijsterbessen kunnen plukken langs de polderbaan
zodat alles zichzelf voortdurend onteigent

laten we verkeersregels schrijven voor vrachtvliegtuigen
met woorden die branden als kreupelhout en kerosine
terugkeren in het samengebalde polderland

de zon is onverbloemd is de grote gelijkmaker
schijnt even fel bij de buren en zo onpartijdig wil ik worden
zo open dat ik mijn huid kan horen fluisteren

2
mijn huid is een fictie een afgesproken grens
vastgesteld door humanisten sindsdien niet geamendeerd
waar ik stop begint het openbaar domein

ze hebben het middeneiland van de rotonde
verpacht aan een tuincentrum en ook ik
word door onzichtbare handelingen ingeperkt

mijn cellen polderen
een lekkend lichaam bijeen
waar ik me niet scheer daar woeker ik

ik maai het gras betuig hiermee mijn instemming
met de stand van zaken ik toon hiermee de buren
een voorzichtig en redelijk persoon

3
ik draag mijn kleren aan de buitenkant
ik draag wat anderen van mij vinden
aan de buitenkant een doorzichtige ochtendjas

een negatieve ruimte in het afgeladen stadslandschap
opgetrokken uit klei en vastgelegd in omgevingsvisies
elke winkelruit probeert een beeld van me te vormen

de één vertelt me wie ik zou moeten willen zijn
de ander laat zacht blauw licht door
ondanks deze verschillen zie ik ongeveer hetzelfde

er zitten kleine stukjes terracotta in mijn haar
uit tijdperken die ik me niet herinner
verderop ontbreken de wegmarkeringen

4
denkend aan de fysieke leefomgeving zie ik cultuurlandschappen
honderden losse lichamen die elkaar niet raken althans
niet inwendig niet op plekken waar het ertoe doet

elke bestemming is een enkelband
top-down bodembedekkend geordend
opgesloten land dat smeekt om braak te worden

ik wil een boomspiegel zijn een opening in de heg
waardoor iets onverwachts naar binnen sijpelt
een puzzel waarvan ieder stukje twijfelt

ik lig op mijn rug op een bodemgevoelige locatie
zie de stuurloze wolken vastberaden langsvaren
een chaotische structuur waarin alles nog kan

5
ik verorden mezelf een leefgebied
elke keuze die ik maak is een ingreep elke keuze
kan tot beleid worden verheven

ik ben ongecoördineerd dat wil zeggen
niet onroerend niet landgebonden
toch aanwijsbaar een ingezetene

waar meander ik nog niet genoeg?
waar kan ik mezelf
de ander oogluikend toelaten?

een afgebakende definitie van de fysieke leefomgeving is er niet
wel zijn er rooilijnen om achter te schuilen


Dit gedicht verscheen op Hard//Hoofd.

zet eerst je eigen masker op

abstractie is de kunst van het weglaten
de abstractie van de winkelstraat is

niet willen zien hoe de man in de steeg
zijn eigen etterende wonden hecht

alles negeren wat niet in het straatbeeld past
wegduiken in de apparaten

onder het asfalt varen miljardairs
in langzaam imploderende onderzeeërs

tweeduizend vierentwintig was het jaar
dat ze hun voelsprieten in onze hoofden stopten

om onze gedachten marktwaarde te geven
en alsnog blijven wij ons schuldig voelen

dat onze longen niets te bieden hebben niets meer
dan broeikasgassen en tweedehands sigarenrook

we spelen een afvalrace een spel van de lange adem
wie het langzaamst implodeert mag straks het licht uitdoen

astrofysica

ik matchte op bumble met een astrofysicus.
ik vroeg hem naar de bekende weg, het eind
van het universum en of ze daar ook zo
in zichzelf gekeerd zijn. toen hij begon over

neutrino’s, quasars, protoplanetaire schijven,
verdween ik langzaam in de achtergrondstraling.
buiten beeld spande ik associatieve ruimtes op,
hing ik zingend de sterren terug aan de hemel.

begrijp je me wel, vroeg hij. jou niet nee, dacht ik.
maar wel dat de wereld zichzelf niet begrijpt
in collegezalen, maar ‘s ochtends, wanneer ik,
slaap nog in de ogen, mezelf terugvind in de spiegel.

back-up

als ik ‘s avonds op het internet op zoek ga naar foto’s
van verongelukte mensen dan wordt ineens alles helder

ik herinner me mijn eigen rouwadvertentie en hoe onverwachts
het licht aanging er was een stroomstoring geweest

in bepaalde opzichten maak ik alles mee reiken mijn handen verder
dan de randen van mijn bed dan de muren van de slaapkamer

mijn hoofd is kleiner dan het universum en bevat alles wat ik weet
mijn kussen is een externe harde schijf gevuld met boekweitkaf

ik steek mijn gordijnen in de fik om ruimte te maken voor nieuwe
na de back-up ben ik weer op mezelf aangewezen en realiseer ik me

dat iedere lont twee uiteinden heeft
dat het verschil tussen branden en verbranden een kwestie is van perspectief

tot die tijd verblijf ik

1
ik wrijf de polderblindheid uit mijn ogen
duw de stapelwolken opzij
mijn blik trekt met passer-precisie een horizon om zich heen

elk kijken is constructie
iedereen wordt vastgelegd door zijn eigen gezichtspunt maar
deze ene horizon hoort bij mij
mijn blikveld wordt alleen door haar begrensd
buizerds hangen als landmeters boven het veld

mijn horizon vertrouwt mij de volgende dingen toe
een maaiveld
een ontwikkelde rol prikkeldraad
een aquarel van akkergrond waaruit langzaam het water wegloopt
een ontvangstcomité van knotwilgen maar
niet hun wortels. niet hun eeuwige drang naar boven
die blijven zorgvuldig ondergronds

2
en ondergronds loopt alles in elkaar over
semi-permeabele membranen. een constante stroom aan informatie
celkernen die versmelten. om geboren te worden
moeten eerst alle barrières opgetrokken worden

en elke ontmoeting is entropie. elke ontmoeting is een lachspiegel
waarin we de ander herkennen als een gek deel van onszelf
als we ver genoeg inzoomen zien we de verschillen niet meer

3
ik kom boven. stap een trein in. ga een verbintenis aan met een coupé
ik word onderdeel van een bestemming. een kopstation. een hoofdplaats

we kijken allemaal uit een ander raam
maar wat we zien vermengt zich. wordt vastgelegd
verenigt zich tot een landschap dat wakker wordt
dat kijkt met de ogen van een jong universum
dat zichzelf terugvindt in de blikken van reizigers
pas op het eindstation worden we ontbonden

4
het licht is verkaveld. verdeeld in kwanta
alle ruimte is uitgedijd. de ruimte tussen mijn vingertoppen
de ruimte die rammelt tussen de bielzen
de blauwe ruimte tussen de wolken
de glazen ruimte tussen mijn pupil en mijn netvlies
de spanning tussen de bovenleiding en de rails

en elk kijken is caleidoscopisch
elk kijken is een gevecht tegen de sluitertijd. de sluitertijd
wacht voor niemand. wanneer ik knipper ben ik er even niet

5
tot die tijd verblijf ik. kijk ik uit het raam
dans ik met het licht. vrolijk licht!
dat danst tussen de aderen en de bladeren
dat danst over het spiegelend wateroppervlak van de sloot
dat danst met inkt en bladgroenkorrels
dat danst omdat alles al vastligt omdat zelfs danspassen definitief zijn
dat danst met de wolken
dat danst met de wolken
dat danst met de wolken


Dit gedicht schreef ik bij de korte film Abiding van Ugo Petronin. Samen waren ze te zien als installatie met beeld en geluid tijdens de Nijmeegse Kunstnacht 2023 (Proces-Verbaal/GoShort).

openbaring

ik kijk uit het raam als alles eindigt
als alles domweg opnieuw begint
ik interpreteer dit als een teken en besluit meteen
om per ongeluk in slaap te vallen op de bank

ik droom van een wereld die zich binnenstebuiten keert
die zich leeg en schoon schudt als een populier
witte pluisjes bedekken de vloer als een dun laagje sneeuw

als ik wakker word trek ik mijn schoenen aan
kijk ik of mijn vrienden er nog zijn
of ze zich te kennen geven op het scherm
Thijs is aan het typen goddank hij typt dus hij bestaat

een vluchtig soort bestaan als een paardebloem
het is maar goed dat ik aan hem denk
dat de optrekkende mist hem niet heeft meegenomen

tijd

ik voel hoe de tijd zich opkrult
zich neerlegt aan mijn voeten
ze heeft zich uitgesloofd met mij

soms hoor ik hoe de kinderen buiten spelen
soms zijn ze net afgestudeerd, dan stuur ik ze
kerstkaarten met opgevouwen theezakjes

soms vind ik ze terug op de verjaardagskalender
ik zit te wachten naast de telefoon, wanneer ik merk
dat de tijd haar doel voorbijgeschoten is

zich verstopt heeft onder de schrijftafel
ik voel dat ik word vastgelegd. dat ze de camera’s
per ongeluk aan hebben laten staan

torn

het verleden is een slecht zittend kledingstuk.
ik vermaak me. draai overuren. torn aan alles wat los zit.

ik beeld me in dat ik me alles herinner.
ik was een dikkopje denk ik. een nachtvlinder in een buik.
zelfs op het droge bleef ik fladderen.

ze gaven me een plakkerige naam.
productief als een larve. ik spin alles bij elkaar.
ik ben de jaren tachtig. ik ben de twintigste eeuw.
in zekere zin ben ik mijn eigen moeder.

pas als ik mezelf aantrek, zie ik in de spiegel
een slecht afgehecht geheel. zie ik de laatste losse draden
vertwijfeld weggestopt onder mijn navel.


Dit gedicht stond in 2023 in de top 100 van de Gedichtenwedstrijd.

koorddansen met hans klok

biologie is een mirakelspel. bijvoorbeeld
voor mijn geboorte had ik heel even een staart
nu sta ik gespannen op een nat touw

onder het podium wonen konijnen
ik hoor hoe ze knagen aan het valnet
alle biologie is ontgoocheling

op het podium tovert hans klok
een pasgeboren kind uit een hoge hoed
hans klok heeft geen baarmoeder. hoe doet hij dat toch?

ik heb zinloze lichaamsdelen
soms kijk ik naar mijn navel
en zie ik de koplampen van een naderende vrachtwagen

de konijnen hebben mijn navelstreng gestolen
alle valnetten zijn onklaar gemaakt
de verbinding wordt verbroken

worteltrekken

ik wil een werkvloer zonder geluiddempende vloerbedekking.
ik wil de afgrond horen gapen aan de rand van mijn bed.
ik ben duizend jaar oud en nog steeds staar ik me scheel

op tradities, dialectisch denken, als een sinterklaas zonder gezicht.
tijdens de ontruimingsoefening maak ik een selfie met mijn
afdelingshoofd. eendgezicht. verstoorde arbeidsrelaties.

ik zie heus wel de postbodes. hoe meetbaar alles is en hoe
voldongen. maar ik ben afgemat als een nat kalf. ik heb geleerd
uitzichtloos te vertrouwen op de narcistische monsters in de hoek

van mijn slaapkamer, die eigenlijk diep van binnen zitten en zich
vertakken uit mijn ruggengraat. worteltrekken is een werkwoord.
vertel me wat er overblijft als we de loszittende stukken ondervloer

wegschuiven. als we overslaan wat de loopbaancoach zegt.
als we de hemelbanen aannemen die ons het beste passen,
empathisch gedrag vertonen, niet voor een vast uurtarief,

maar gewoon, omdat gevoelens vrij zijn en smeerbaar als sojaboter.
omdat iedereen hun binnenkant versierd en beveiligd heeft
met alarmbellen en zwaailichten. omdat de disco daar buiten is.

tussenruimte

ik stap het platte daglicht in
en voel hoe de wereld terugdeinst
hoe het buiten wegvlucht van mijn huid

er zijn bloemen die pas ’s avonds opengaan
die wachten tot het ergste voorbij is

hoe leer je iemand echt kennen
hoe vang je een vlinder in het donker
hoe word je een brug

een ecoduct, dat alles overbrengt
wat beestachtig is, en argeloos

in plaats van een wachttoren
in een groot, open veld
terwijl de reeën wegsnellen

ik wil dat er in me gewoond wordt
dat ik iemand een knuffel geef
en dat die ander bijna smelt

vos

ik heb je niets horen zeggen
geen geluid gemaakt
er waren wolken
vlakten die zich steeds verder

er was licht
kaal verzadigd poollicht
dat alles ondersneeuwt

misschien heb ik het vuur
te laat gedoofd
heb ik schaterlachend
de laatste boot verbrand

ik zie je op de loer
zacht dier je was er
al die tijd al
waarom neem je me niet

leer je me
hoe ik verdwijnen moet

ik ben een mals logboek
en de laatste pagina nadert

zacht dier kom maar
laat me zien dat ik op kan


Dit gedicht verscheen op De Optimist.

appelboom

er groeien takken aan de appelboom,
ook als je daar niet in gelooft.
ze hangen tussen ons in als randvoorwaarden.

vertrouwen is een groot groen ding dat niet terug praat
alleen maar zachtjes mompelt als het waait.

ik luister met meer dan één oor.
ik ben mijn tong. ik ben mijn stokkende adem.
ik ben de vonken in mijn keel.

ik weet nog niet wanneer maar ik voel
hoe het aanwakkert. ik zie de appels,
als losgezongen beloftes in het gras.

koelkast

ik gebruik mijn koelkast
als een prikkelarme omgeving
het lampje gaat uit
in kleermakerszit
pas ik precies in de groentela

op de achterkant van een aubergine
bereken ik hoe koud het moet worden
voor het licht zich niet meer voortbeweegt

de uitkomst klopt niet
ik kom steeds uit onder de nul

in principe is er heel veel mogelijk
in principe kan er meer wel dan niet

je kan bijvoorbeeld
kippensoep invriezen tot kleine ijsblokjes
je kan kaarsvet omsmelten
van twee halve waxinelichtjes één hele maken

wat dan weer niet kan
is het licht verpakken in Tupperware bakjes
zodat het later
nog wat langer schijnt

als ik afgekoeld ben
ontvouw ik mezelf als een kraanvogel
inspecteer ik het keukenraam

in de vensterbank heeft een duif
een voorraadje dag achtergelaten


Dit gedicht verscheen in Op Ruwe Planken, nummer 20.2.

voor mike de chimpansee

deze ruimte is mij toebedeeld
onder in beeld is mijn naam te zien, mijn functie
mijn plek in de voedselketen

dit kader waar ik doorheen kijk
lijkt een opening, maar is gemaakt
om mensen te beschermen
zodat ze op afstand blijven

er verschijnt een man in beeld
ik zwaai naar hem met grote zware handen
maar ik hoor hem niet
stond waarschijnlijk op mute

de eerste levensbehoefte van mensachtigen
is iets te hebben om naar uit te kijken

ik zie ze komen en gaan
een doorlopende stroom van schaduwen
waarin ik vormen ontwaar
menselijke gestalten, althans ik zie
ze hebben handen zoals ik

en ze hebben afgesproken
dieren zijn niet in staat een eigen wil kenbaar te maken
zijn niet in staat om toestemming te geven
de meeste dieren
zijn niet in staat om angst te hebben voor de angst

ik beklim geen torens
nog steeds drink ik geen vruchtensap
ik blijf in mijn omheining, blijf wachten
tot het hek vanzelf open gaat

profiel van een extinctie

zwerfkei in volle mars
eendrachtig lopende lopers
de ondergrondse grond

glimsteen looprots de synergie
levenloze manifestatie
de aanvang lawine

tuimelrots de voetstappen
jong opgestaan in een
ver verleden hunebed

stempelkaarten prehistorische
tempowisseling de naderende
marsmuziek massahysterie

fossiel van een silhouet
de steunzolen bodemkunde
profiel van een extinctie

Netflix en Chocomel

eigenlijk heb ik een hekel aan aanrakingen
ik streel veel liever het gewatteerde behang
in de hal van het casino

of de toetsen
nog warm van de vorige
stationspianist

hé kijk vingerverf op de deurklink wat intiem
ik denk: mag dit wel? maar ook: mooi
dat ik dit voelen mag

het blijft jammer: je kunt alleen
anderen de hand schudden en dat
mislukt alsnog weleens. je kunt jezelf

mislopen als een gefaalde high five
het ongemak vullen met Netflix
en Chocomel


Dit gedicht verscheen in Op Ruwe Planken, nummer 19.2.

het mannetje wordt tijdens de daad onthoofd en half opgegeten

het liefst wil ik me verstoppen
de diepte in
de bodem zien
de bidsprinkhanen tellen
in het hoogpolig tapijt

ik wil het soort rillingen voelen
waarvan je stil gaat staan
als een uitstervende diersoort
in het midden van de winkelstraat

bij frans leerde ik dat routine
en guillotine rijmen
later bij geschiedenis
dat dat soort dingen
meestal geen toeval zijn

ik zie de afgebeten koppen
probeer even te vergeten
wat er voor nodig is om hiermee door te gaan

om de tijd te doden verkoop ik gebedsmolens
ik houd mijn kaken op mekaar
probeer niet te radicaliseren

ik heb een visie op de toekomst
een kaal en platgeslagen hoofd
wat moet ik ermee?

net als de meeste mensen blijf ik stil
wacht ik af
eet ik taart
kijk ik naar video’s van
parende bidsprinkhanen
op het internet


Dit gedicht verscheen op Notulen van het Onzichtbare.

ik wil een contextloos Zoutelande

ik wil een contextloos Zoutelande
een blinkend waterwonderland

waar bomen alleen bomen zijn
in de hoofden en onderbuiken

van taxonomen, krom geslagen
geblakerd en verankerd in het zand

ik wil me verpakken in jute
me opstapelen voor de deuren

een schans zijn voor deze brede rivieren
dit traag aansprakelijk laagland

fijner materiaal zoals klei
loopt vaak uit de zandzakken weg

ik wil een passend afscheid
een waterbegrafenis, zwarte bladzijden

nat omrand, blauwe enveloppen
de kieren ermee volproppen, aanslaan

afzwemmen, de natte klamme kleren
niets liever dan nabibberen op het droge


Dit gedicht verscheen op Notulen van het Onzichtbare.

herinnering aan de marge

ten slotte ontgin je de lucht, en daarmee
loopt het wel een beetje op zijn einde

nuchter verpacht je de middenberm
alles is verkaveld, niets is zonder baasje
fiscale ruimte zover het oog reikt

we weten het al eeuwen:
de kelders staan als eerste blank
je houdt daar mensen met echte
en schuilnamen, met marktwaarde bovendien

want alles is waar
en wat je vindt mag je houden
en wat je vindt mag je zeggen
en je zegt wat iedereen denkt

je denkt niet aan holland
holland is een gegeven, een jas
die te goed past om uit te trekken

zeekomkommertijd

(zee-)
het jachtseizoen is geopend
de kogels schieten één voor één wortel de vijver
omhult zeekomkommerachtig de afgewaaide takken

kijk dan toch hoe mooi

(-kom-)
zeekomkommers komen niet vaak aan land en
laten lange, slijmerige sporen achter op het tapijt,

aangenomen dat het tapijt is neergelegd in een getijdenzone

zeekomkommers zijn maar heel even
profiteer zolang het kan

(-kom-)
ik was laatst marien bioloog

ik kauwde aandachtig
op het darmstelsel van een zeekomkommer

niet eetbaar, determineerde ik

(-mer)
‘t is weer voorbij
die zeekomkommer

hoorde ik een vissersvrouw zingen

haar trillende stem
dat ze het meende


Dit gedicht verscheen in Op Ruwe Planken, nummer 18.1.

Je stapt de lucht in

Ik vond op zolder een wirwar
van touwen en lussen, genoeg
voor een middelmatig mens
om zichzelf in te verliezen.

Als ik je opneem, zeg je
dat er op de bovenste verdieping
een uitgang is. Ik hoor

hoe je neusophalend de
luchtgaatjes afplakt,
hoe je hijgt dat je nu
echt moet ophangen.

Later tref ik je sterrenloos op het dak.
Je semafoort wild met je armen,
maar de albumhoes van Help!
schreeuwde ook niet echt om hulp.

Je stapt de lucht in. Je bent
verdraaid. Aanvankelijk vertrek je
in vlinderslag naar boven.

Maar het leven is geen tekenfilm.
Ik houd mijn rug recht, terwijl
mijn verbinding met jou
verbreekt op het asfalt.


Dit gedicht stond in 2017 in de top 100 van de Turing Gedichtenwedstrijd.

Prometheus

We kunnen ons niet langer warmen
aan de straatlantaarns. We sluiten
de centrale, komen samen
als stralen in het brandpunt.

We noteren alles op ons netvlies:
hoe de broze atomen sidderen;
hoe, en met welke snelheid,
de echtheid weglekt.

We zijn er gloeiend bij.

Tot de ruis ons overstemt, moeten we
hout sprokkelen en kernachtig zijn en alles
met onze primatenhanden omklemmen.

Wanneer de geigertellers knetteren
zetten we ons schrap.

U kunt hier contactloos verdwijnen

Hallo. Wij zijn een wolk.
We willen u behoeden voor kleine ongemakken.
Vanuit uw warme binnenkant kijken wij u aan.

We hebben namen en rugnummers,
verschuilen ons achter geheime
handdrukken en hypertextprotocollen.
In het transparante pashok
kunt u zich een nieuwe blik aanmeten.
We feliciteren u alvast met uw nieuwe identiteit.

Uw identiteit is ons dierbaar.
Uw identiteit is verborgen
tussen de raakvlakken
van elliptische curven.
Uw identiteit blijft stralen, was na was.
Uw identiteit is vorige week dinsdag vergeten uit te checken.
Uw identiteit is vluchtig. Draag
daarom de bijgeleverde plaksnor
en fingeer uw vingerafdrukken.
Op uw pasfoto bent u net buiten beeld.

Uw contouren vereisen een nulmeting.
Kom daarvoor per omgaande naar het koppelvlak.
Verwijder daar de klei uit uw gezicht en sta stil bij de
sleuteloverdracht. U voelt zich leeg en lijmt regels.

Wij verzegelen. Als een doofstommentolk
bedrijven we de tastzin met u. We vertellen iedereen
waar u ‘s nachts het liefst aangeraakt wordt.
Met vaste hand zwachtelen wij uw leven in.

Deze dingen verlenen toegang:
een baksteen
een raamkozijn
een sinterklaaspak
een scalpel
een aanraking
een wichelroede
een slokdarm
een looprek
een versleuteld xml-bericht
een gedicht

Het meest nog vertrouwen we u
op de mooie blauwe ogen
uit het welkomstpakket.


Dit gedicht was te zien op de expositie tijdens het Oddstream-festival in oktober 2017.

In Washington stampen ze paddenstoelen uit de grond

De blonde koekoek.
De blonde koekoek in zijn bleke cocon.
De blonde koekoek in zijn geleende nest.
De blonde koekoek in zijn vergulde berkenhuls.

De blonde koekoek in de tandeloze duiventil.
De tandeloze duiventil met paardenhoofden en volksetymologie.
De tandeloze duiventil, hopend op een wonder of een zondeval.
De tandeloze duiventil die raaskalt tot het licht wordt.

De blonde koekoek is een knuppel
in het hoenderhok.
De knuppel is explosief.
Het hoenderhok is explosief.
De volksetymologie is explosief.

Er zijn paddenstoelen waargenomen op de horizon.
Er zijn paddenstoelen waargenomen op de horizon.
Er zijn paddenstoelen waargenomen op de horizon en

we moeten ze kapot schieten.
De paddenstoelen kapot schieten.
We moeten het volk bewapenen om de paddenstoelen kapot te schieten.


Dit gedicht verscheen in Op Ruwe Planken, nummer 17.1.

Au Pair

Ik draag een oneven aantal dienbladen naar buiten.
Ze druipen sarcastisch
dwars door het grint.
Een regenworm boogiewoogiet
onder mijn laarzen.

Er groeien littekens in de tuin
op plaatsen waar ik ooit een steen brak,
of in het raam verdween.

Kortom, genoeg om over naar huis te schrijven.
Maar de vader vindt schrijven niks voor vrouwen.
Als ik voorbij loop, lijmt hij
enveloppen en ongepaste momenten.
Ik weet me met zijn tong geen raad.

’s Avonds verstop ik een
klavertje vier in mijn slip.
Ik wacht tot de kansen keren.

Nachtpicknickers

In de schemering doen wij ons werk.
We dienen de stad op,
vullen de fonteinen met prosecco.
Onze spijzen walmen blauw over het gras.

Er is aan alles gedacht:
Het maanlicht werd overgeheveld in jampotjes,
de vleermuizen zijn weerspannig met touwtjes vastgemaakt.
Nu dansen ze uitbundig boven de vijver.

We vouwen bronzen beelden van de servetten,
schrijven dronken priemgetallen op bierviltjes.
We liefkozen de tafeldames in de struiken.

Slaap zacht, teder schemerpark.
Wij, de luizen in jouw kruin,
houden een oogje in het zeil.


Dit gedicht verscheen in Op Ruwe Planken, nummer 15.1.

Vergeten groente

Het pluizige brood, waar de kat
sinds een paar dagen niet meer
aan ruikt, ligt nog steeds
op de hoek van de tafel.

Eerst trok de rook weg.
Hij ging liggen in de hoekjes,
tussen kamerplanten en
stilstaande klokken.

Daarna verdwenen ook de
geuren en kleuren van
pastinaak op dinsdagavond
thee om vier uur
geleisuiker in de jam
geleidelijk in het hoogpolig tapijt.

Soms belt er iemand aan.
De kat krabt dan een poos
rusteloos aan de deur.
Ze kan alleen nog onbeantwoord

kopjes geven, onbestraft
potjes breken, in dit
stilleven van gedroogde
bloemen, huid van onbewerkt leer.

De buren zullen schuldbewust
de begrafenis bezoeken
thee om vier uur
geleisuiker in de jam
en zoetjes de kosten en baten
van eenzaamheid verzwijgen.

Vastgoed

We bestellen mets- en makelaars
en kijken door nieuwe ramen
naar onbekende levens, glazen wijn
en katers op de daken,

terwijl de pannen bakken in
de zon. Dan zetten we
koffie en laten alles weer
op zijn beloop.

‘s Nachts horen we de vlonders
kraken. Morgen is in aanbouw.

Het heeft flink gehypotheekt. Hier,
waar overdracht of overgang
de zaken opdoeken, of onverhoopt
vooruitgang boeken. Er hangt nog

wat spanning in de eiken.
Een vooruitbetaalde vrucht, die zich
zal laten gelden met de
eerste herfst.

We schikken ons naar elkaars
vormen. We wachten geduldig af.


Dit gedicht verscheen in Op Ruwe Planken, nummer 16.1.

Intercontinentaal

Een wolkenveld spreidt zich uit.
Tomeloos in de warre verte.
Blauw contrapunt de starre hemel.

Een droog suizen klieft in wit akkerspoor,
gloort in de morgenzon, toomt de straalmotoren.

Gekluisterd in een groepscel met bovendruk
bekwaam ik me in kwetsbaarheid.

De koffie rammelt schuimend door het gangpad:
er slaapt hier niemand meer.
Ondanks alles blijf ik rustig.

Er wordt ontbeten: wakkere helden. Ze staren
door patrijspoorten van doorzichtig plastic,
met sterrenstof in mond- en ooghoeken.

Ik maak mezelf de dingen wijs:
beneden wonen brave burgers
die niets van doen hebben met afweergeschut.
De hemelschittering zal ze hoogstens doen glimlachen.

Vliegen is niet meer hetzelfde.


Dit gedicht won in 2016 de Dekker van de Vegt gedichtenwedstrijd.

Heesch

(maandag)
We graven een slotgracht om het dorp,
planten doornstruiken in alle voortuinen,
om honderd jaar achter te schuilen.

Tussen de boerderijen spelen we levend galgje.
We sturen dreigtweets naar vaders van klasgenoten,
die bij de gemeente werken.
We plaatsen een embargo op gezelligheid.

De wereld mag stikken, laat ons.
Laat ons onbedachtzaam inslapen.

(dinsdag)
Prins Porcus van het biggendorp
knorreboert zijn onderdanen plichtmatig toe,
drukt zijn snor in een glas Bavaria.
Daarna komen de knokploegen.

Ze lopen in gelid met de muziek mee,
wanen zich veilig achter hun gasmaskers.

Het is feest. Vrolijk knallen de
vuurwerkbommen en stoeptegels
tegen de ruiten van het gemeentehuis.

Heesch is een dorp van bouwers,
dus alles mag kapot.

(woensdag)
De bomen langs de Schoonstraat dragen rijpe vruchten.
Lege bierblikken: stille windgongen;
serpentine druipt als krulstaarten omlaag.

We keken drie dagen niet om.
(Tijdens de polonaise is geen ruimte voor
evaluaties,
enquêtes,
of andere instrumenten van redelijkheid.)

Nu pas merken we het.
De slotgracht werd
een beerput, er waart
een gierlucht door het dorp.

Aan de hoogste boom
hangt een zeug
in carnavalskostuum.

Geen dweilorkest krijgt deze straten ooit nog schoon.

Ik wil dat je leert drijven

Ik wil dat je leert drijven.

Als je niet leert drijven, verdrink je. Leer het dus maar. Spreid je armen, ontspan je, nee span je aan, laat je gaan, laat je deinen in het oneindige blauw.

Als de golven komen, geef dan mee.

Op een stapeltje langs het zwembad liggen de zwemdiploma’s klaar. Het kind trekt baantjes, de moeder kijkt toe.

Als je niet leert drijven, verdrink je.

De wind maakt golven in de woestijn. De wind maakt golven in de woestijn. Als je je ogen dichtknijpt, lijkt het net water. Maar hier is al maanden geen water meer. De zwemdiploma’s liggen onuitgereikt in het zand.

Als de golven komen, geef dan mee.

De moeder zegt: ze mogen allemaal dood. Allemaal naar de zeebodem. Hadden ze maar zwemles moeten nemen.

Het kind probeert ondanks alles te blijven drijven.

Als je niet leert drijven, verdrink je.

Het water loopt langzaam zijn longen in. Drijven is een mensenrecht. Drijven is een mensenrecht.

De Middellandse Zee wast de woestijn tussen zijn tenen uit. Zijn levenloze armen deinen in het oneindige blauw.

Als je niet leert drijven, verdrink je.

De moeder langs de kant juicht. Haar kind mocht wel leren zwemmen.