tot die tijd verblijf ik
1
ik wrijf de polderblindheid uit mijn ogen
duw de stapelwolken opzij
mijn blik trekt met passer-precisie een horizon om zich heen
elk kijken is constructie
iedereen wordt vastgelegd door zijn eigen gezichtspunt maar
deze ene horizon hoort bij mij
mijn blikveld wordt alleen door haar begrensd
buizerds hangen als landmeters boven het veld
mijn horizon vertrouwt mij de volgende dingen toe
een maaiveld
een ontwikkelde rol prikkeldraad
een aquarel van akkergrond waaruit langzaam het water wegloopt
een ontvangstcomité van knotwilgen maar
niet hun wortels. niet hun eeuwige drang naar boven
die blijven zorgvuldig ondergronds
2
en ondergronds loopt alles in elkaar over
semi-permeabele membranen. een constante stroom aan informatie
celkernen die versmelten. om geboren te worden
moeten eerst alle barrières opgetrokken worden
en elke ontmoeting is entropie. elke ontmoeting is een lachspiegel
waarin we de ander herkennen als een gek deel van onszelf
als we ver genoeg inzoomen zien we de verschillen niet meer
3
ik kom boven. stap een trein in. ga een verbintenis aan met een coupé
ik word onderdeel van een bestemming. een kopstation. een hoofdplaats
we kijken allemaal uit een ander raam
maar wat we zien vermengt zich. wordt vastgelegd
verenigt zich tot een landschap dat wakker wordt
dat kijkt met de ogen van een jong universum
dat zichzelf terugvindt in de blikken van reizigers
pas op het eindstation worden we ontbonden
4
het licht is verkaveld. verdeeld in kwanta
alle ruimte is uitgedijd. de ruimte tussen mijn vingertoppen
de ruimte die rammelt tussen de bielzen
de blauwe ruimte tussen de wolken
de glazen ruimte tussen mijn pupil en mijn netvlies
de spanning tussen de bovenleiding en de rails
en elk kijken is caleidoscopisch
elk kijken is een gevecht tegen de sluitertijd. de sluitertijd
wacht voor niemand. wanneer ik knipper ben ik er even niet
5
tot die tijd verblijf ik. kijk ik uit het raam
dans ik met het licht. vrolijk licht!
dat danst tussen de aderen en de bladeren
dat danst over het spiegelend wateroppervlak van de sloot
dat danst met inkt en bladgroenkorrels
dat danst omdat alles al vastligt omdat zelfs danspassen definitief zijn
dat danst met de wolken
dat danst met de wolken
dat danst met de wolken
Dit gedicht schreef ik bij de korte film Abiding van Ugo Petronin. Samen waren ze te zien als installatie met beeld en geluid tijdens de Nijmeegse Kunstnacht 2023 (Proces-Verbaal/GoShort).