Rik dicht Gedichten van Rik Sprenkels Rik boeken Over Rik

rooilijnen

1
geef ons onduidelijke ruimtelijke ordening
een stad die opdoemt uit het straatbeeld
spontane vergisting in de etalages

ik wil een nieuw pastoraal contract
de lijsterbessen kunnen plukken langs de polderbaan
zodat alles zichzelf voortdurend onteigent

laten we verkeersregels schrijven voor vrachtvliegtuigen
met woorden die branden als kreupelhout en kerosine
terugkeren in het samengebalde polderland

de zon is onverbloemd is de grote gelijkmaker
schijnt even fel bij de buren en zo onpartijdig wil ik worden
zo open dat ik mijn huid kan horen fluisteren

2
mijn huid is een fictie een afgesproken grens
vastgesteld door humanisten sindsdien niet geamendeerd
waar ik stop begint het openbaar domein

ze hebben het middeneiland van de rotonde
verpacht aan een tuincentrum en ook ik
word door onzichtbare handelingen ingeperkt

mijn cellen polderen
een lekkend lichaam bijeen
waar ik me niet scheer daar woeker ik

ik maai het gras betuig hiermee mijn instemming
met de stand van zaken ik toon hiermee de buren
een voorzichtig en redelijk persoon

3
ik draag mijn kleren aan de buitenkant
ik draag wat anderen van mij vinden
aan de buitenkant een doorzichtige ochtendjas

een negatieve ruimte in het afgeladen stadslandschap
opgetrokken uit klei en vastgelegd in omgevingsvisies
elke winkelruit probeert een beeld van me te vormen

de één vertelt me wie ik zou moeten willen zijn
de ander laat zacht blauw licht door
ondanks deze verschillen zie ik ongeveer hetzelfde

er zitten kleine stukjes terracotta in mijn haar
uit tijdperken die ik me niet herinner
verderop ontbreken de wegmarkeringen

4
denkend aan de fysieke leefomgeving zie ik cultuurlandschappen
honderden losse lichamen die elkaar niet raken althans
niet inwendig niet op plekken waar het ertoe doet

elke bestemming is een enkelband
top-down bodembedekkend geordend
opgesloten land dat smeekt om braak te worden

ik wil een boomspiegel zijn een opening in de heg
waardoor iets onverwachts naar binnen sijpelt
een puzzel waarvan ieder stukje twijfelt

ik lig op mijn rug op een bodemgevoelige locatie
zie de stuurloze wolken vastberaden langsvaren
een chaotische structuur waarin alles nog kan

5
ik verorden mezelf een leefgebied
elke keuze die ik maak is een ingreep elke keuze
kan tot beleid worden verheven

ik ben ongecoördineerd dat wil zeggen
niet onroerend niet landgebonden
toch aanwijsbaar een ingezetene

waar meander ik nog niet genoeg?
waar kan ik mezelf
de ander oogluikend toelaten?

een afgebakende definitie van de fysieke leefomgeving is er niet
wel zijn er rooilijnen om achter te schuilen


Dit gedicht verscheen op Hard//Hoofd.