Netflix en Chocomel
eigenlijk heb ik een hekel aan aanrakingen
ik streel veel liever het gewatteerde behang
in de hal van het casino
of de toetsen
nog warm van de vorige
stationspianist
hé kijk vingerverf op de deurklink wat intiem
ik denk: mag dit wel? maar ook: mooi
dat ik dit voelen mag
het blijft jammer: je kunt alleen
anderen de hand schudden en dat
mislukt alsnog weleens. je kunt jezelf
mislopen als een gefaalde high five
het ongemak vullen met Netflix
en Chocomel
Dit gedicht verscheen in Op Ruwe Planken, nummer 19.2.