het mannetje wordt tijdens de daad onthoofd en half opgegeten
het liefst wil ik me verstoppen
de diepte in
de bodem zien
de bidsprinkhanen tellen
in het hoogpolig tapijt
ik wil het soort rillingen voelen
waarvan je stil gaat staan
als een uitstervende diersoort
in het midden van de winkelstraat
bij frans leerde ik dat routine
en guillotine rijmen
later bij geschiedenis
dat dat soort dingen
meestal geen toeval zijn
ik zie de afgebeten koppen
probeer even te vergeten
wat er voor nodig is om hiermee door te gaan
om de tijd te doden verkoop ik gebedsmolens
ik houd mijn kaken op mekaar
probeer niet te radicaliseren
ik heb een visie op de toekomst
een kaal en platgeslagen hoofd
wat moet ik ermee?
net als de meeste mensen blijf ik stil
wacht ik af
eet ik taart
kijk ik naar video’s van
parende bidsprinkhanen
op het internet
Dit gedicht verscheen op Notulen van het Onzichtbare.